شادی، جشن و پایکوبی همیشه با فرهنگ قدیم ایران زمین عجین بوده و ایرانیان معتقد بودند برای نزدیکی با خدا و داشتن صفات نیکو همیشه باید شاد و با طراوت بود. آنان معتقد بودند غم و اندوه تنها زاده اهریمن است. به این منظور ایرانیان دارای جشنها و مراسم شادی آفرین زیادی بودند.

شب اول دی ماه « شب چله » یا « شب یلدا » جشنی است با پیشینه‌ای به درازای دست‌کم هفت هزار سال و یادگاری از مهرپرستی و آیین میترائیسم. این جشن هر سال در سَراسَر خانه‌های ایرانیان برپا می‌گردد.

جشن شب چله جشن بزرگداشت علم در دوران باستان است كه با تفكر و تامل در يافتند كه اولين شب زمستان بلندترين شب سال است.و فرداي ان روزها بلندتر مي شود

بیرونی در «آثار‌الباقیه» از آن با نام «میلاد اكبر» نام برده و منظور از آنرا «میلاد خورشید» دانسته است.

 آیین های این شب ، در باستان گرد آتش جمع مي‎شدند و شادمانه رقص و پايكوبي مي‌كردند و  ميزد نثار مي‌كردند. ميزد : نذر يا وليمه‎اي غيرنوشيدني مانند گوشت، نان و شيريني و حلوا بود اما اكنون دورهم نشینی، فراهم کردن تنقلات و آجیل و میوه های خشک، انار و هندوانه و سنجد، قصه گویی، فال حافظ، فال کوزه، و شعرخوانی مي توان اشاره کرد .